Poprzednio...
Chodź do mnie.
Trucizna była na piersiówce.
Kiedy Kenya wróci, będzie musiała znaleźć nową pracę.
Przygotuj się na...
Wróci. Znam ją.
- Halo? - Trzymam broń przy głowie twojej siostry.
Ktoś szantażuje Amandę.
- Twierdzi, że ma Kenyę. - Wierzysz w to?
Amanda?
Kenya.
Najwcześniejsze wspomnienie to ciemność.
Potem dźwięk silnika.
Słyszałam szepty.
Możesz mówić?
Pić mi się chce.
Masz tu wodę.
Trzy, cztery, maszerują oficery.
A za nimi...
- Widziałaś kogoś jeszcze? -Nie. Tylko mężczyznę w goglach.
- Mówił o spisku dotyczącym Nowego Jorku? -Trochę.
Zadawał dużo pytań.
- Pamiętasz siostrę? - Oczywiście.
- Jak się nazywa? - Nazywa się...
„chup ci w dupę”.
Długo to trwało.
Pytał o moje życie w Defiance.
- Skąd pochodzisz? - Nie wiem.
- Ile masz lat? - Nie wiem.
- Jak nazywa się twoja matka? - Nie wiem.
Pewnego dnia mnie zaskoczył.
Amanda Rosewater?
Wypuść Mahsuvusa Goratha z aresztu Republiki Ziemi
albo twoja siostra zginie.
Słuchaj nas albo zginie.
Trzymam przy jej głowie broń.
Amanda, nie słuchaj go.
Resztę znacie.
Wykorzystał mnie, by szantażować Amandę.
Próbowałam uciec.
A potem...
znalazłam się tutaj.
- Jestem w domu. - Jak długo
ten facet w goglach cię przetrzymywał?
Dwa, trzy tygodnie.
- Co? - Zniknęłaś rok temu.
Co się działo przez resztę czasu?
Jakie masz ostatnie wspomnienie z Defiance?
Przegrana Amandy w wyborach.
Przytuliłam cię na pożegnanie, a potem powiedziałyśmy...
- Co? - „Żegnaj”.
- A potem... - Potem?
- Nie wiem. - Doznała urazu
- płatu skroniowego. - Niech się postara.
Przestań naciskać.
Wspomnienia mogą nagle wrócić lub jeszcze bardziej się zamazać.
Możemy na dziś skończyć? Jestem zmęczona.
Mam więcej pytań.
Skończymy rano.
Będę musiała ją jutro zbadać.
Czekasz na lizaka?
Lubisz pogrywać z prawdą.
- Pamiętam o tym. - To znaczy?
Żadnych gierek ani wybryków.
Zaopiekuję się nią.
Napije się pani?
Nie, dziękuję.
Przyszłam po kopertę.
Dałam ją Alakowi w pracy.
- Pracujesz dla niego? - Zatrudnił mnie w radiu.
Może poznaje pani mój głos.
„Cześć, Defiance. Tu Laleczka.
Gram muzykę, przed którą ostrzegała was matka”.
Zatrudnienie prostytutki w radiu jest bardzo pomysłowe.
Muszę pochwalić Alaka, kiedy go spotkam.
To Kenya.
- Proszę? - Wchodzi z Amandą. To Kenya Rosewater.
- Kenya nie... - Cześć.
To niemożliwe.
Ale wyglądasz.
Tak się cieszę, że wróciłaś.
- Dobrze, że wróciłaś. - Też się cieszę.
Myślałam, że uciekłaś przeze mnie.
Tak?
Tak było?
Uciekłam przez ciebie?
Za bardzo cię kontrolowałam?
Przytłaczałam?
Zawsze wszystko kontrolujesz.
Ale nie dlatego odeszłam.
Nie znam powodu.
Ale wiem, że zadbałaś o to miejsce.
Utrzymałaś przy życiu moje drzewo Digbaa.
Utrzymałaś przy życiu mnie.
Dziękuję.
- Pójdę zamknąć klub. - Amanda?
Możesz spać obok mnie?
Dobrze.
Jak wtedy, kiedy budowałyśmy forty z beczek po ropie.
Zasypiałyśmy, słuchając strzałów.
Przez całą noc.
- Mama była wściekła. - To prawda.
Ale miałyśmy siebie.
Wciąż mamy.
- Gdzie jesteś? - Pomagam Sukarowi.
- Co mu jest? - Choruje.
Powinniśmy bardziej martwić się o ciebie.
Sukar mnie potrzebuje.
No dobra.
Nic mi nie będzie.
Uważaj na siebie.
Dobrze.
Nie przyjdzie?
Nie. Pielgrzymka nie może zostać przerwana.
Taka wola Irzu.
Masz coś ciekawego?
Jestem tu tylko dlatego, że dowódca mi kazał.
Nie chcę rozmawiać.
Jeśli coś ci chodzi po głowie,
wyrzuć to z siebie.
- Nie. - Daj spokój.
- Nie połknę przynęty. - Połkniesz. Na bank.
Nie bawię się w to.
Rozumiem.
Berlin jest duża. Może wybrać, z kim chce spać.
- Nie masz wstydu. - Nie. W tym przypadku wybrała mnie.
Wiem, że nie to chcesz usłyszeć.
Ale wolę cię ostrzec. Lubię cię. Dobre z ciebie...
Nie jestem dzieckiem.
Cóż...
Bijesz jak dziecko.
- Chcesz jeszcze? - Nie, dziękuję.
Na tamten raz zasłużyłem.
Ale za kolejny musiałbym ci oddać.
Nie chcielibyśmy tego.
Nic dziwnego, że Irisa cię unika.
Kenya.
Cóż za niespodzianka.
Dobrze cię widzieć.
Twoje kastijskie perfumy wciąż pięknie pachną.
To akurat pamiętam.
- Problemy z pamięcią? - Tak.
Ale kiedy zobaczyłam twoje spojrzenie w NeedWant, przeżyłam déjà vu.
Coś między nami było?
Można tak powiedzieć.
Pewnie niedługo sobie przypomnę.
Oby.
Wtedy odpowiednio się przywitamy.
Znaleźliśmy te rzeczy w aucie.
Kojarzysz coś?
- Mogę dotknąć? - Śmiało.
Dobrze, że wróciłaś.
- Cieszysz się? - Czyli pamiętasz, że się spotykaliśmy.
Tak.
A że się rozstaliśmy?
Niezbyt.
Ale pamiętam, jak rozmawiałam o tym z Amandą.
Wiesz...
spotykałem się z Amandą, kiedy cię nie było.
To nic poważnego.
Już się skończyło, ale powinnaś wiedzieć.
Dziękuję.
No dobra.
Dobra.
Pamiętam ten młotek.
Widzę mężczyznę z Kolektywu Wotan.
Użył młotka, żeby mnie uwolnić...
Skąd?
Unoszę się w wodzie.
Na ziemię.
Milcz.
Jest tam więcej osób.
To ludzie..
Nie!
Żołnierz KW ich zabił.
Mężczyzna w goglach krzyknął: „Nie zabijaj jej!”.
- Dlaczego? - To siostra Amandy Rosewater.
Wykorzystamy ją.
Znajdź środek usypiający.
- Nie chcę tego robić. Nie mogę. - W porządku.
- Wszystko do mnie wraca. To straszne. - Spokojnie.
Wspomnienia wracają.
Zastanów się tylko, czy coś pamiętasz.
Jak wyglądali?
Jedna z ofiar miała tatuaż.
Ptaka.
Orła.
Krzyczącego orła.
Dobrze.
Dobrze. Chodź.
Musisz ściągnąć koszulę. To ważne.
Jeśli mamy robić trójkąt,
jestem Berlin.
Kenya.
- Jak kraj? - Urodziłam się, kiedy Wotanie ją wysadzili.
To pewnie rodzaj hołdu.
Berlin jak miasto?
Tak..
Robię filmy, które niektórzy nazwaliby propagandą.
Ktoś kiedyś uznał, że byłoby zabawnie, gdyby...
Czaję. Leni Riefenstahl..
Tak.
Wygląda znajomo?
Tak, tylko tamten miał trzy głowy.
To symbol Dywizji J.
- To znaczy? - Ludzie, którzy zabrali cię z laboratorium,
- byli z sił specjalnych Republiki. - Jak się tam znalazłam?
Musimy dowiedzieć się, co się stało w noc, kiedy zniknęłaś.
Wyjechałaś z własnej woli? Ktoś cię wywiózł?
Ile człowiek może przetrwać bez tlenu?
- Wyglądam ci na biologa? - Na biedaka, ale to nieważne.
Może nie była całkowicie martwa.
Mogła wyczołgać się z grobu po moim odejściu.
Jeśli to prawda i wróci jej pamięć, zostanę aresztowana za otrucie...
Ucisz się!
Nie obrażaj mnie.
Wiedziałem, że jej nie zabijesz.
Jesteś zbyt słaba. Zakochałaś się.
Nie musiała umierać.
Miała się tylko nie wychylać...
- Nie. - Oszczędź mi tej wycieczki.
Wiem, że nie zabiłaś Kenyi.
Obezwładniłaś ją i odesłałaś gdzieś daleko,
licząc, że nie wróci.
Wiem, że grób, o którym mówisz, nie istnieje.
I nie obchodzi mnie to.
Nie rób mi tego.
Jeśli kiedykolwiek mnie kochałeś, proszę.
- Czego mam nie robić? - Nie mów, że zabiłam ją na marne.
Ona żyje.
Dobrze.
- Jeśli masz rację, znajdziemy pusty grób. - Tak.
Pochowałam ją za tamtym wzgórzem.
Zasiałam na grobie kwiaty.
Te kwiaty...
to nie była czasem lawenda?
Jakim cudem Kenya Rosewater żyje?
Zapewniałaś, że zginęła w ataku Kolektywu Wotan
- na moją bazę. - Podobno nikt nie przeżył.
Najwyraźniej ktoś uznał, że może się przydać.
- Nie mogłam tego przewidzieć. - Lepiej to napraw.
Nie ma co naprawić. Musimy skupić się na zatuszowaniu śladów.
Nie zgadzam się.
Przestań myśleć jak człowiek i zaakceptuj rzeczywistość.
Jeśli Nolan dowie się, co zrobiłeś Amandzie,
wsadzi ci broń do ust i naciśnie spust,
ewakuując wnętrze twojej chorej głowy.
Zrobi to bez litości i bez wahania.
A potem zajmie się mną.
Tak wygląda nasza sytuacja, panie burmistrzu.
Co proponujesz?
Nie miałam okazji jej dostroić.
Wspomnienia mogą wrócić.
Należy je wymazać.
- Możesz to zrobić? - Chemiczną lobotomią.
Bolesna, ale skuteczna.
Nie przeszkadza ci to?
Robiłam gorsze rzeczy.
DZIESIĘĆ LAT TEMU
Wiem, że Defiance to miasto graniczne, ale mogliby mieć chodniki.
To nie Manhattan, ale Złe Ziemie są z dala od Connora Langa,
- a to dobrze. - Kenya.
To dupek. Byłaś najlepszym, co...
Myślał, że to jego dziecko. Nic nie wiedział.
To nieważne. Wiesz, czemu?
Znajdziemy w tym mieście nowych mężów.
- Kto mówi, że szukam męża? - Czyli żony?
- Nie. Kobiety za dużo gadają. - Czyżby?
- Tak. - Wiesz, co myślę?
Może nie mają chodników, ale na pewno mają bar.
- Napijmy się. - Zgoda.
- Tak? - Chodźmy.
Spójrz, twój nowy mąż.
Nolan rozmawiał z burmistrzem. Stworzą listę...
Słuchasz?
Wspomnienia zaczynają wracać.
Mówiłaś, że Nolan rozmawiał z burmistrzem?
Tak. Stworzą listę mężczyzn z Dywizji J.
Pokażą ci zdjęcia.
Na pewno chcesz to zrobić?.
Tak. Chcę wiedzieć, czemu zniknęłam.
- Nie tęsknisz za normalnością? - A czym ona jest?
- Prowadzeniem NeedWant. - Nie jestem tam potrzebna.
- To twój bar. - Mam pomysł.
Poprowadźmy go razem.
- Boże, nie. - Tak.
To byłaby katastrofa.
- Tak myślisz? - Wiem to.
Nie będziemy dobrymi partnerkami. Jesteśmy zbyt uparte.
Co byś zrobiła? Gdybym prowadziła NeedWant,
- co byłoby z tobą? - Nie wiem.
Chcesz znów być burmistrzem.
Pomagam. Szepczę mu na ucho.
Steruję nim. To mi wystarcza.
- Zawsze chcesz więcej. - Nieprawda.
Uwielbiasz rządzić.
- Wcale nie. - Tak.
- Taka prawda. - Po prostu jestem w tym dobra.
Wiesz, jak za tobą tęskniłam?
- Bardzo... - Drogie panie.
Rozmawiałam ze znajomym neurologiem z Cedars.
Wie, jak odświeżyć ścieżki neuronowe.
To znaczy?
Możemy przywrócić ci wspomnienia.
Kiedy?
Teraz.
U HECTORA
Dzięki.
Myślałem, że rzuciłeś.
Quentin.
Cześć, tato.
Dotarłeś do Mendocino?
Znalazłeś matkę?
Co u niej?
Jest inna niż zapamiętałem.
Wotańscy mnisi nienawidzą ludzi. Traktowali ją jak zwierzę.
- Złamali ją. - Już była złamana.
Próbowała zabić siebie, ciebie, Luke'a i Christie.
A ty ją wyrzuciłeś.
- Jak mogłeś? - Dokonałem wyboru.
Mogłem chronić Pilar, którą kochałem, lub jej dzieci.
Wybrałem was.
Wybrałem dzieci.
Nie było łatwo.
Mogłeś ją zastrzelić.
Nie miałem odwagi.
Tak czy inaczej...
witaj w domu.
Możesz poczuć dyskomfort.
- W porządku? - Tak.
Jestem gotowa.
Jest...
Jest pięknie.
Zaczekaj.
Widzę coś.
Ktoś jest ze mną w wodzie.
Mogę...
Ktoś w biokostiumie.
Poznajesz go?
Ściąga kaptur.
Widzę twarz.
Zabierz to!
Oddychaj.
- Mam w płucach wodę. - Nie. Jesteś tu ze mną.
Musisz pozwolić mi kontynuować.
- Już wystarczy. - Jeszcze nie zaczęliśmy.
To koniec.
- Witaj z powrotem. - Podobno jesteś bohaterką.
- Uratowałaś Nowy Jork. - Tak mówią.
Chciałem poznać twoją siostrę.
Kenya odpoczywa.
- Sesja z Yewll się nie udała? - Delikatnie mówiąc.
Nie dziwi mnie to. Yewll była uczona torturować ludzi.
Leczenie nie jest jej głównym zawodem.
Trafna uwaga.
W Nowym Jorku jest klinika. Możemy ją tam przetransportować.
- Otrzyma odpowiednie leczenie. - Nie ma mowy.
Dopiero ją odzyskałam. Nie wyjedzie. Jeśli chcesz pomóc,
dowiedz się, kto w twojej organizacji przeprowadza tajne eksperymenty.
- Dlaczego? - Siły specjalne Republiki Ziemi
zrobiły z Kenyi królika doświadczalnego.
Dowiem się, kto wydał taki rozkaz.
Osobiście zadam mu śmiertelny cios.
Znalazłem ją.
- Co? - Znalazłem ją.
Tak?
Dzięki Rayetso!
Wybacz, że w ciebie wątpiłem.
Mogę?
- Maleńka ludzka głowa. - Cudowna. Teraz ją zakopmy.
Skoro Kenya jest tutaj, kto jest w Defiance z Amandą?
Nie obchodzi mnie to.
Jak się dowie, załamie się.
Stoję tu cały w błocie przesiąknięty smrodem śmierci,
a ty martwisz się o uczucia Amandy?
- Niech martwi pozostaną pochowani. - Nie.
Większe zakupy?
Śniadanie dla Kenyi. Uwielbia tosty francuskie.
- Dziękuję. - Pamiętam.
Pewnie nie zaskoczy cię,
że wraz z mężem mamy informatorów nawet w hrabstwie Marin.
- Z pewnością. - Wielu pochodzi z szemranych kręgów.
To żadna tajemnica.
Zapewne.
Słyszę różne rzeczy.
Wiesz, że kochałam Kenyę.
Od jej zaginięcia traktuję cię jak przyjaciółkę.
Do czego zmierzasz? Muszę wracać do Kenyi.
Twoja siostra nie żyje.
Ta kobieta jest oszustką.
Wiem, że to trudne,
ale wiele źródeł potwierdziło tę informację.
Powinnaś wiedzieć.
Czuję się niezręcznie.
Mogłabyś coś powiedzieć.
Jeśli komukolwiek powtórzysz to kłamstwo,
zrobię ci krzywdę.
Bolesną i trwałą.
Gratulacje z okazji powrotu członka rodziny.
Bardzo mnie to cieszy.
Nie.
Żaden nie wygląda znajomo. Wybacz.
Rozejrzyj się tylko.
Pokój się zmienił.
Pamiętasz, jak Amanda nas tu przyłapała?
- Taśma izolacyjna. - Tak. Pamiętasz.
Co ja sobie myślałam? Prawie oderwałam z nią sutek.
- Strasznie się kleiłaś. - Była wściekła, że się spotykaliśmy.
Pamiętasz pierwszy raz? Przyniosłem kwiat.
- Nie pamiętam. - Moja pierwsza noc w mieście.
Jak wygrałem scrip w walce?
- Mam dużo luk. - A wtedy w kajdankach?
Zaskoczyłaś mnie w celi. Szalona noc.
Nie? Walka z Wolganami.
- Postrzelenie Amandy. - Tak.
To pamiętam.
Zapomnij o przeszłości.
Będziesz miał nowe wspomnienia.
Kochajmy się.
Posłuchaj.
- Blizny. - Co?
Po byłym mężu. Zniknęły.
Zostań tu. Zaraz wracam.
Próbuje nas dotknąć.
Widzi własne odbicie.
To dobry znak.
Niesamowite podobieństwo.
- Umie myśleć? - To Indogenka.
Myśli dużo bardziej wydajnie niż ty.
- Rozumie nas? - Nieważne.
Wymażę ten okres, kiedy załaduję jej wspomnienia Amandy.
Jak długo będzie żyć?
To nowa technologia.
Zrobiłam, co mogłam, ale piękno szybko przemija.
Nie.
Amanda, musimy porozmawiać.
Zauważyłaś coś dziwnego we wspomnieniach Kenyi?
- Tych sprzed zaginięcia? - Ma luki, ale jest coraz lepiej.
Zauważyłem pewien schemat.
Pamięta tylko zdarzenia, w których obie uczestniczyłyście.
Nie wie nic poza tym, co ty wiesz.
Muszę z nią porozmawiać.
Kenya?
Nie rozumiem.
- Usiądź. - Nie chcę.
- Siadaj. - Nie.
Znam siostrę.
- To ona. - Chciałbym tego.
- To... - To Indogenka.
- Nie. - Ten, kto wszczepił ci implant EGO,
ukradł twoje wspomnienia.
- To tylko teoria. - Umieścił je w kopii Kenyi.
- Nie masz dowodów. - Amanda.
Nie ma blizn.
Przykro mi.
Boże.
Moja broń zniknęła.
Ta historia nie ma szczęśliwego zakończenia. Na pewno chcesz je usłyszeć?
- Jestem Indogenką? - W głębi duszy, tak.
Podczas Bladych Wojen wgrywaliśmy ludzkie wspomnienia i DNA
indogeńskim ochotnikom, żeby stworzyć szpiegów.
Sugerujesz,
że się zgłosiłam?
Nie do końca.
Jesteś pojmanym szpiegiem KW.
Pottinger zabrał cię z obozu Reverie i do mnie przyprowadził.
Przykro mi. Nie zasłużyłaś na to.
Nie zależy mi na współczuciu.
- Mów dalej. - Twoje indogeńskie ciało było płótnem.
W NeedWant jest pełno DNA Kenyi.
Nie miałam jej wspomnień, więc ukradłam je Amandzie.
Co poszło nie tak?
Wotański żołnierz nam przerwał. Dlatego masz pomieszane wspomnienia.
Jak długo będę żyć?
- Parę miesięcy. Nie więcej niż trzy. - Nie.
Naprawisz mnie
i dasz mi normalną długość życia.
Nie w formie Indogenki.
Może jako Kenya Rosewater.
Znam kogoś w Bay Area. Eren Niden. Może.
- „Może” to za mało. - Zabij burmistrza.
Chce się ciebie pozbyć.
Ale z ciebie tchórz.
- Jesteś potworem. - Ty jesteś potworem.
Ja jestem doktorem Frankensteinem, a łysa koleżanka to Igor.
Chciał upozorować akcję ratunkową i zjednoczyć siostry.
Amanda miałaby mokro w majtkach.
Nie jesteś zabawna.
- Co z Amandą, kiedy...? - Przeszłaby żałobę i poszła naprzód.
Do ciebie.
Wiedziałam, że okradniesz sejf.
Tak?
Ja bym tak zrobiła.
- Nie jestem Kenyą. - Nie urodziłaś się nią,
- ale nią jesteś. - Nie. Jestem zbiorem wspomnień.
Echem.
Jesteś moją siostrą.
Twoja siostra nie żyje. Spójrz.
Nie.
Powinnaś być przy mnie.
Pomogę ci.
Nie będę bawić się w dom z człowiekiem.
Następnym razem skręcę ci kark.
To moja wina.
Nie powinienem był uwalniać Yewll.
Wiedziałem o jej przeszłości, ale to jest nie do przyjęcia.
Zrobiła to, by wykorzystać twój dostęp
do wysoko postawionych urzędników Republiki.
Przykro mi.
Potrzebuję twojej pomocy.
Czyżby? Ja też cię potrzebowałem,
żeby pozbyć się ciała Jaliny.
Odmówiłaś.
Jesteś moim jedynym przyjacielem.
Proszę.
Siostra kochała podróżować.
Mawiała, że aby docenić dane miejsce,
trzeba...
zapomnieć o miejscach, w których się było.
Oto twój nowy dom.
Uwielbiała jeździć po świecie.
Widzieć nowe rzeczy, zbierać doświadczenia.
Nie oglądała się za siebie.
Nie skupiała na przeszłości.
Mówiła, że to nienormalne.
Uważała,
że wszystko, co dobre, kończy się zbyt szybko.
Ulubiona piosenka.
Dobra książka.
Nawet własne życie.
Krótkość trwania sprawia, że te rzeczy są wyjątkowe.
dobra dusza
Cenne.
Siostra wierzyła,
że zanim wpuści się coś
lub kogoś do swojego serca,
trzeba zrobić miejsce.
A to znaczy, że trzeba pozwolić odejść.
Kocham cię, siostrzyczko.
Za Kenyę.
Tekst polski: Kinga Stańdo